Cemîl-i Zülcelâlin bütün isimleri, "Esmâü'l-Hüsnâ" tabir-i Samedânîsiyle gösteriyor ki, güzeldirler. Mevcudat içinde en lâtif, en güzel, en câmi âyine-i Samediyet de hayattýr. Güzelin aynasý güzeldir. Güzelin mehâsinlerini gösteren ayna güzelleþir. O aynanýn baþýna o güzelden ne gelse güzel olduðu gibi, o hayatýn baþýna dahi ne gelse, hakikat noktasýnda güzeldir. Çünkü, güzel olan o Esmâü'l-Hüsnânýn güzel nakýþlarýný gösterir.

Hayat, daima sýhhat ve âfiyette yeknesak gitse, nâkýs bir ayna olur. Belki bir cihette adem ve yokluðu ve hiçliði ihsas edip sýkýntý verir, hayatýn kýymetini tenzil eder, ömrün lezzetini sýkýntýya kalb eder. Çabuk vaktimi geçireceðim diye, sýkýntýdan ya sefahete, ya eðlenceye atýlýr. Hapis müddeti gibi, kýymettar ömrüne adâvet edip, çabuk öldürüp geçirmek istiyor.

Fakat tahavvülde ve harekette ve ayrý ayrý tavýrlar içinde yuvarlanmakta olan bir hayat, kýymetini ihsas ediyor, ömrün ehemmiyetini ve lezzetini bildiriyor. Meþakkatte ve musibette dahi olsa, ömrün geçmesini istemiyor. "Aman güneþ batmadý, ya gece bitmedi" diye sýkýntýsýndan of, of etmiyor.

Evet, gayet zengin ve iþsiz, istirahat döþeðinde her þeyi mükemmel bir efendiden sor, "Ne haldesin?" Elbette, "Aman vakit geçmiyor; gel bir þeþ beþ oynayalým. Veyahut vakti geçirmek için bir eðlence bulalým" gibi müteellimâne sözleri ondan iþiteceksin. Veyahut tûl-i emelden gelen, "Bu þeyim eksik; keþke þu iþi yapsaydým" gibi þekvâlarý iþiteceksin.

Sen bir musibetzede veya iþçi ve meþakkatli bir halde olan bir fakirden sor, "Ne haldesin?" Aklý baþýnda ise diyecek ki: "Þükürler olsun Rabbime, iyiyim, çalýþýyorum. Keþke çabuk güneþ gitmeseydi, bu iþi de bitirseydim. Vakit çabuk geçiyor, ömür durmuyor, gidiyor. Vakýa zahmet çekiyorum; fakat bu da geçer. Herþey böyle çabuk geçiyor" diye, mânen ömür ne kadar kýymettar olduðunu, geçmesindeki teessüfle bildiriyor. Demek, meþakkat ve çalýþmakla, ömrün lezzetini ve hayatýn kýymetini anlýyor. Ýstirahat ve sýhhat ise, ömrü acýlaþtýrýyor ki, geçmesini arzu ediyor.

Ey hasta kardeþ! Bil ki, baþka risalelerde tafsilâtýyla katî bir surette ispat edildiði gibi, musibetlerin, þerlerin, hattâ günahlarýn aslý ve mayasý ademdir. Adem ise þerdir, karanlýktýr. Yeknesak istirahat, sükût, sükûnet, tevakkuf gibi hâletler, ademe, hiçliðe yakýnlýðý içindir ki, ademdeki karanlýðý ihsas edip sýkýntý veriyor. Hareket ve tahavvül ise, vücuttur, vücudu ihsas eder. Vücut ise hâlis hayýrdýr, nurdur.

Madem hakikat budur; sendeki hastalýk, kýymettar hayatý sâfileþtirmek, kuvvetleþtirmek, terakki ettirmek ve vücudundaki sair cihazat-ý insaniyeyi o hastalýklý uzvun etrafýna muavenettarane müteveccih etmek ve Sâni-i Hakîmin ayrý ayrý isimlerinin nakýþlarýný göstermek gibi çok vazifeler için, o hastalýk senin vücuduna misafir olarak gönderilmiþtir. Ýnþaallah çabuk vazifesini bitirir, gider. Ve âfiyete der ki: "Sen gel, benim yerimde daimî kal, vazifeni gör. Bu hane senindir, âfiyetle kal."


Bediüzzaman Said NURSÝ